Κραυγή Αγωνίας

«Με κάθε πόλη που πέφτει, πέφτουν ανθρώπινα σώματα, πέφτουν όνειρα, πέφτει η ιστορία και το μέλλον, πέφτει η Τέχνη και ο Πολιτισμός, πέφτει η ζωή και η ομορφιά, πέφτει ο κόσμος. Σας παρακαλώ κάποιος να το σταματήσει όλο αυτό», έγραψε στο Twitter η Ράντα Άκμπαρ, Αφγανή φωτογράφος που μιλά ανοιχτά για την τραγωδία που βιώνει η χώρα της.

Με την επικράτηση των Ταλιμπάν στην Καμπούλ, το Αφγανιστάν περνάει σε νέα περίοδο παρακμής και οπισθοδρόμησης. Αυτό δεν αφορά μόνο στη θέση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον, την οικονομία, τον πολιτισμό, αλλά κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με επίκεντρο τη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις, θεωρείται βέβαιο ότι οι γυναίκες θα βρεθούν πολύ σύντομα αντιμέτωπες με πρακτικές που απορρέουν από την ερμηνεία του ισλαμικού νόμου, της λεγόμενης Σαρίας, και σχετίζονται με την πρόσβασή τους στην εκπαίδευση και την εργασία, αλλά και τον τρόπο ντυσίματος. Μέσω της επιβολής της μπούργκας, άλλωστε υπογραμμίζεται η συνολική υποβάθμιση της γυναίκας που πλέον παύει να έχει λόγο, γνώμη, προσωπικότητα, δικαιώματα. Θεωρείται πια αντικείμενο και στοχοποιείται.

Οι γυναίκες καθίστανται αόρατες, σαν να μην υπάρχουν και κανείς δε νοιάζεται για αυτό. Στερούνται κάθε δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και επιλογής, εξαναγκάζονται από μικρή ηλικία να παντρεύονται πολύ μεγαλύτερους άνδρες προκειμένου να τους υπηρετούν.

Ο αγώνας που έγινε τις τελευταίες δεκαετίες για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, δεν πρέπει να αφορά άραγε και αυτές τις γυναίκες; Η κραυγή τους φτάνει ως εμάς; Και αν ναι, τι επιλέγομε να κάνουμε για όλο αυτό;;;